Światło latarni po prostu jest.
Nie narzuca kierunku.
Nie każe wracać.
Nie zatrzymuje.
Ono – wskazuje.
Wskazuje port, ale nie prowadzi za rękę.
Marynarz musi sam…
Nawigować. Oceniać. Zaufać.
W sobie odnaleźć ten punkt,
który mówi: „to jest moja droga”.
I może się zdarzyć, że przez chwilę
statek będzie dryfował,
że wiatr się odwróci,
że fale przysłonią widok.
Ale jeśli marynarz pamięta światło,
to znajdzie port.
Bo światło latarni nie gaśnie,
nawet gdy nikt nie patrzy.
Ufam, że moja książka i słowa w niej zapisane będą dla niektórych taką latarnią.
Nie po to, by wskazywać jedyny kierunek,
lecz po to, by – przez moment – rozświetlić własny.